Twee brieven van Nobelprijswinnaar Charles Nicolle, die in Tunis last had van koortsaanvallen

Charles Nicolle klaagt over een nieuwe terugval van mediterrane koorts, in een milde vorm. Hij heeft er met tussenpozen last van en blijft ondanks atropine bedlegerig. "Niets hiervan is tragisch, maar het is wel erg vermoeiend. Wanneer komt er een einde aan? [...] Ik denk met dankbaarheid aan al jullie vriendelijkheid jegens mij en met tederheid aan jullie.".

Hij keert terug naar een artikel van de schrijver André Lichtenberger (1870-1940), waarvan het begin onjuist is: "Het uitgangspunt van zijn artikel, dit verhaal over een drievoudig offer, is bovendien volledig, of liever bijna volledig, onjuist. Dit verhaal circuleert al tien jaar in de pers en duikt zo nu en dan weer op, ik weet niet hoe. Het is al acht jaar geleden dat (Cona?) stierf, en zeker niemand heeft ermee ingestemd om ook maar het geringste experiment op hem uit te voeren. Voor Conseil [zijn medewerker Ernest Conseil (1879-1930)] en mij is het iets anders; maar in dit choleraverhaal is dat helemaal niet het geval. Natuurlijk, als ik A. Lichtenberger bedank, bedank ik u in de eerste plaats. Uw waakzame genegenheid vormt de basis van zijn werk. Dank u wel voor Marokko; het zou inderdaad een interessante en nuttige missie zijn. Ik ga ongetwijfeld met Gobert mee, directeur hygiëne in Tunesië [Ernest-Gustave Gobert (1879-1973), arts en prehistoricus. Hij kondigt zijn vertrek naar Djerba aan als zijn koorts zakt. "Een zesdaagse reis, waarvan er twee vermoeiend zullen zijn, met de auto. Dit is nog een reden waarom ik mijn derde golf misschien mis [...]. Ik zal uw film graag willen zien. U doet er goed aan om door te zetten met uw werk. Volharding overwint alles; maar het moet wel een tijdje worden volgehouden. Ik ben erg blij met het nieuws dat u me over uw gezondheid geeft. Een verblijf hier zou u goed doen, en mij ook [...]. Schrijf me intussen en zeg dat ik vaak en met genegenheid aan u denk."