Op 20 november 1950 schreef Albert Schweitzer vanuit Lambaréné (het huidige Gabon) deze brief aan de directeur van de École Normale in Straatsburg, op de achterkant van een foto van het ziekenhuis in Lambaréné, die hij van de volgende aantekening had voorzien: "De daken van gebouwen voor de ziekenhuisopname van inheemse bewoners - in de palmbomen, de nesten van wevervogels."
Hij roept met emotie de jaren in herinnering die hij tussen 1905 en 1913 in Straatsburg doorbracht, waar hij regelmatig de École Normale bezocht en enkele docenten kende…
Lees meerOp 20 november 1950 schreef Albert Schweitzer vanuit Lambaréné (het huidige Gabon) deze brief aan de directeur van de École Normale de Strasbourg, op de achterkant van een foto van het ziekenhuis in Lambaréné, met de volgende aantekening: "De daken van gebouwen voor de hospitalisatie van inheemse bevolking - in de palmbomen van de nesten van wevervogels".
Hij spreekt met emotie over de jaren die hij tussen 1905 en 1913 in Straatsburg doorbracht, waar hij regelmatig de lerarenopleiding volgde en enkele docenten kende. Nadat hij zich in 1913 in Lambaréné had gevestigd, waar hij samen met zijn vrouw, Hélène Bresslau, een ziekenhuis oprichtte, blikt hij terug op de twaalf jaar die hij daar net heeft doorgebracht en bevestigt hij zijn humanitaire betrokkenheid. In een bescheiden naschrift bedankt hij zijn correspondent voor het citeren van een vers uit het Hooglied, waarvan hij nooit had gedacht dat het op hem van toepassing zou zijn. Deze brief, een mengeling van persoonlijke herinneringen en een verslag van zijn werk in Gabon, illustreert Schweitzers verbondenheid met Straatsburg en met het werk dat hem tot een van de grote humanistische figuren van de 20e eeuw maakte.
"Aan de directeur van de lerarenopleiding van Straatsburg, de heer CS, Avenue de la Forêt Noire 65, 20 november 1950"
Geachte heer, hartelijk dank voor uw vriendelijke felicitaties. In de goede oude tijd, ik heb het over de periode 1905-1913, kwam ik vaak naar de lerarenopleiding. Ik had regelmatig studenten als toehoorders in de Sint-Nicolaaskerk. Ik kende veel van de docenten. Uw bericht roept al die herinneringen weer op. Nu, vooral sinds ik twaalf jaar onafgebroken in Lambaréné woon (1937-1948), leef ik enigszins afgezonderd van de wereld, maar ik neem deel aan alles wat er gebeurt en probeer bij te dragen aan de geest die nodig is om de weg omhoog te vinden… Hoogachtend, Albert Schweitzer
PS: Je weet hoe je moet citeren als een theoloog; dankjewel, ik had nooit gedacht dat een vers uit het Hooglied op mij van toepassing zou kunnen zijn.
Verminderen
