Brief van Eugène Giraud, geïllustreerd met een pentekening (mogelijk een portret van Bernadette Soubirous)

Brief van Eugène Giraud, geschreven tijdens een reis, verrijkt met een belangrijke tekening in blauwe inkt die een hele pagina beslaat, waarop een jong meisje voor een rots staat, die men zich kan voorstellen als "de heilige bij de rots", Bernadette Soubirous in de grot van Massabielle.

"Mijn beste Coulon, 

Uw brief deed me veel plezier; ik was erg blij mijn verzameling uit te breiden. Elke ochtend en avond bekijk ik mijn Parijse souvenirs, en dan besef ik dat de fotograaf de schilder heeft overtroffen. Het zou voor mij onmogelijk zijn u hetzelfde plezier te geven; bovendien kan ik u geen bekende gezichten laten zien – alles is veranderd; het is niet meer dezelfde wereld. De geestelijkheid neemt toe [misschien in Lourdes?], we hebben hier zelfs nog wat langer monniken, en ik heb de hoop nog niet opgegeven de paus te zien, hoewel ik denk dat ik niet op hem kan wachten. Ik zie dat we nog maar een paar dagen hebben, dus we gaan. Zal de treinreis makkelijk zijn? Als we niet een beetje hadden gegraven, was het een lange reis geweest. Ik had bijna een gier gekocht om de heer des huizes ermee te laten vliegen, maar ik heb hetzelfde gedaan als met de bilboquet; ik koop hem volgend jaar wel. Zou u alstublieft zo vriendelijk willen zijn om mijn vrouw te vertellen dat het nog steeds goed met ons gaat, dat we wachten tot pater Pidoux ons eruit gooit en ons in de vlakte achterlaat? Tot die tijd van geluk aanbreekt, omhels ik jullie allemaal: vader, moeder, kinderen, broers en grootvader. Met liefde, E. Guiraud

Hij tekent een paginagrote illustratie van een jong meisje in traditionele klederdracht (donkere hoofddoek, lange jurk, handen ineengeklemd) voor een rots in een berglandschap, en gaat op de achterkant verder:

"Grappig, ik wilde je wat voorbeelden van waterpartijen laten zien, en per ongeluk heb ik er een rommeltje van gemaakt met mijn pen. Vergeef me alsjeblieft; de mens is niet perfect. Hij gaat naar rechts en komt uiteindelijk links terecht. Ik denk dat Victor [zijn zoon, de schilder Victor Giraud (1840-1871)] niet zo zal zijn als hij de weg terug neemt. We zouden hem geblinddoekt kunnen ophangen en hij zou niet verdwalen. Hij vraagt ​​me om hem niet te vergeten, samen met iedereen in huis. Tot gauw, en nogmaals hartelijk, E. Giraud."