Een bittere brief van Francis Picabia over de kunstenaars van de Réalités nouvelles-beweging

Picabia was zeventig jaar oud in het voorjaar van 1949 toen galeriehouder René Drouin de eerste retrospectieve van zijn werk organiseerde. Het was een tijd van eerbetuigingen. Met andere woorden, een bloedige begrafenis. Hij was uitgeput, zijn passie was verdwenen, zijn toekomst lag achter hem. Een van zijn laatste schilderijen, stippen kleur verspreid over een monochrome achtergrond, droeg de titel "Ik wil niet langer schilderen, wat is de prijs?".
De Salon des Réalités Nouvelles, opgericht door Sonia Delaunay en Hans Arp, die abstracte kunst promootte, was de uitlaatklep geworden voor zijn bitterheid. Hij was nu een schilder van het verleden; gedurfde kunstenaars als Soulages, Vieira da Silva, de Staël en Klein degradeerden hem tot de status van een academisch kunstenaar. Een belediging.
“Ik heb zojuist uw artikel ontvangen, dat ik uitstekend vind. Ik heb het aan René Drouin gegeven. Dank u wel; het was een groot genoegen om deze woorden van u te ontvangen. Gisteren was ik op het zwarte bal waar ik uw broer ontmoette. Hij vertelde me dat de familie vertegenwoordigd moest worden. Deze tentoonstelling belooft interessant te worden. Als ik deze schilderijen zie, vraag ik me af wie de kunstenaar zou kunnen zijn die ze allemaal heeft geschilderd. Ik denk aan de kunstenaars van de nieuwe realiteit die zich de uitverkoren schilders onder de schilders wanen, en dat komt doordat ze zichzelf moreel genie onder de kunstenaars toedichten dankzij hun vermogen tot minachting, een vermogen dat bij hen meer ontwikkeld is dan bij welke dwaas dan ook. Ik ben erg blij dat u voor de 20e terug bent. Ik schud u hartelijk de hand. Olga doet u
de beste wensen.
Francis Picabia.
Ik heb deze tekening gemaakt na een avond in onze kring; heel 18e-eeuws, vindt u niet?
Er zullen 120 schilderijen zijn.”